Það var nokkru fyrir bæjarstjórnarkosningarnar árið 1966, að maður nokkur gekk á fund Bjarna Guðbjörnssonar útibússtjóra Útvegsbankans á Ísafirði og bað um víxillán til heimilisþarfa, en Bjarni neitaði. Litlu síðar hittir maðurinn Matthías Bjarnason, sem var efstur á lista sjálfstæðismanna á Ísafirði, og segir honum frá erindislokum sínum hjá Bjarna, sem var framsóknarmaður. Matthías segir honum að láta sig fá víxileyðublaðið. Daginn eftir afhendir Matthías manninum víxilinn á ný og segir honum að fara aftur til Bjarna og sjá hvort hann neiti aftur. Þá voru komnir átján ábekingar á víxilinn eða allur framboðslisti sjálfstæðismanna í réttri röð frá Matthíasi sjálfum og niður í heiðurssætið. Bjarni keypti víxilinn og ekki er annað vitað en Útvegsbankinn hafi í fyllingu tímans fengið peningana sína til baka með skilum.